II CSKP 1060/22 4 Wyrokiem z 29 września 2020 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację i obciążył pozwanego kosztami postępowania apelacyjnego. Uznając apelację za bezzasadną, Sąd Apelacyjny stwierdził m.in., że rozważania prawne poczynione przez Sąd pierwszej instancji były prawidłowe i jako takie zostały przez niego podzielone. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, zważywszy na kontekst historyczny i powszechne rozumienie określenia „[…]”, dokonana przez pozwanego ocena powódki miała charakter bezprawny. Zamieszczone w Internecie wypowiedzi pozwanego, skierowane pod adresem powódki, miały na celu sprawienie jej przykrości przez napiętnowanie i obniżenie poczucia wartości, zawierały więc cechy charakterystyczne dla hejtu. Pozwany swoją wypowiedzią sugerował, że powódkę powinna spotkać kara, podobnie jak spotykała szmalcowników. Krytyka nie powinna przekraczać granic potrzebnych do osiągnięcia jej społecznego celu. Jeżeli krytykujący mija się z prawdą, czym przypisuje krytykowanej osobie postępowanie uznawane za zbrodnię, nie może powoływać się na wyłączenie odpowiedzialności z art. 24 k.c. Co więcej, wypowiedź pozwanego nie służyła interesowi publicznemu, takiemu służy bowiem wyłącznie wypowiedź o merytorycznym charakterze. Dalej Sąd Apelacyjny podniósł, że zróżnicowanie zakresu ochrony osób publicznych i szersze granice dopuszczalnej krytyki wobec osób prowadzących działalność publiczną, nie oznaczają, że osoby publiczne są zupełnie pozbawione prawa do obrony, oraz że mogą być bezkarnie obrażane. Wolność wypowiedzi chroniona m.in. przez art. 54 ust. 1 Konstytucji RP, art. 10 ust. 1 EKPC oraz art. 19 ust. 1 i 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z 19 grudnia 1966 r., nie ma jednak charakteru absolutnego. Granicę w korzystaniu z tej wolności – zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, art. 10 ust. 2 EKPC oraz art. 19 ust. 3 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych – stanowi m.in. ochrona dobrego imienia i praw (wolności) innych osób. Według art. 47 Konstytucji RP cześć i dobre imię każdej osoby podlegają ochronie, którą na poziomie ustawy gwarantują normy zawarte m.in. w art. 23 i 24 k.c. Ochrona wymienionych dóbr osobistych dotyczy także osób publicznych. W orzecznictwie Sądu Najwyższego konsekwentnie podkreśla się, że pomimo wyraźnego zwężenia granic ochrony osób publicznych, krytyka ich zachowań nie