23 ozbiljne povrede Konvencije ne bi mogle biti ispitane na međunarodnom nivou s rizikom da država izbjegne odgovornost, a kao rezultat njenog propusta da imenuje, u skladu sa zakonom, pravnog zastupnika (stav 112); te, najzad, da je prihvatanje CLR kao predstavnika g. Câmpeanu u skladu s pristupom koji se primjenjuje u vezi s pravom na žalbu sudu u smislu člana 5. stav 4. Evropske konvencije u slučajevima mentalno oboljelih osoba (član 5. stav 1.e)), te osiguranja pristupa sudu ovim licima bilo lično bilo kroz određenu formu zastupanja (stav 113). 74. Ustavni sud smatra da se pri ocjeni dopustivosti ovog dijela apelacije u cjelini može rukovoditi navedenim principima Evropskog suda. 75. U tom kontekstu Ustavni sud zapaža da je apelant nevladina organizacija, pravna osoba koja se bavi promocijom i zaštitom ljudskih prava, te koja se žali na povredu naprijed pobrojanih prava svojih članova. Zatim, apelant uz apelaciju nije predočio punomoć za zastupanje niti jednog od svojih članova, pripadnika i simpatizera kojim su, kako tvrdi, navedena prava povrijeđena, shodno članu 21. stav 2. Pravila Ustavnog suda, niti je učinio mogućim ili vjerovatnim da oni to nisu u stanju i učiniti odnosno da su javne vlasti propustile da u skladu sa zakonom ovim licima imenuju staratelja ili predstavnika. Dalje, a kako proizlazi iz činjenica predmeta, apelantovi članovi i simpatizeri, a ne apelant, su u vezi s uvredama, maltretiranjem i fizičkim napadima kojim su bili izloženi prije, za vrijeme i nakon održavanja Festivala, lično podnijeli prijave nadležnim organima po kojim su oni i postupali, odnosno ova lica, a ne apelant su inicirali postupke pred nadležnim organima čija neefikasnost u pogledu istrage i procesuiranja čini suštinu apelantovih navoda u vezi s povredom prava njegovih članova. Apelant u apelaciji ne navodi niti je na bilo koji način učinio mogućim ili vjerojatnim da su ova lica na bilo koji način bila onemogućena ili da im je uskraćeno da se u vezi s podnijetim prijavama obraćaju nadležnim organima, odnosno da se i sami obrate Ustavnom sudu zbog kršenja navedenih prava, pri tom posebno imajući u vidu da su prava iz člana 3. i 8. Evropske konvencije neprenosiva prava (vidi naprijed citiranu, Centre for Legal Resources on behalf of Valentin Câmpeanu, stav 100). Najzad, iz obimne dokumentacije predočene Ustavnom sudu ne može se zaključiti da je zbog povrede prava njegovih članova i simpatizera, odnosno činjenica na koje se žali, apelant prestao da radi u skladu s ciljevima zbog kojih je osnovan. 76. Dovodeći u vezu specifične okolnosti konkretnog slučaja s navedenim principima Evropskog suda, Ustavni sud smatra da je apelaciju u ovom dijelu podnijelo neovlašteno lice.