II CSKP 1060/22 7 W tym kontekście widzieć należy rolę Sądu Najwyższego rozpoznającego skargę kasacyjną w sprawie dotyczącej naruszenia czci. Ocena, czy doszło do przekroczenia granic swobody wypowiedzi, należy do uznania sędziowskiego i w ramach kontroli kasacyjnej podważenie jej jest możliwe tylko wówczas, gdy sąd merytoryczny wyraźnie naruszył ustalone w tym zakresie reguły rozumowania i kryteria oceny, w konsekwencji czego końcowy wniosek jest w sposób oczywisty błędny. Ingerencja Sądu Najwyższego możliwa jest tylko w razie rażącego odstąpienia od ukształtowanej praktyki sądowej, wyraźnego naruszenia zasad doświadczenia życiowego czy logiki. W szczególności wchodziłoby to w grę w wypadku pominięcia przez sąd merytoryczny kontekstu wypowiedzi czy niedostatecznego zrozumienia roli wolnej krytyki osób publicznych. Odnosząc te uwagi do niniejszej sprawy, należy zauważyć, że Sądy meriti bardzo szczegółowo wyjaśniły, dlaczego użycie określonego porównania przez pozwanego było niedozwolone i spowodowało, że doszło do bezprawnego naruszenia dóbr osobistych powódki. Wieloaspektowa ocena dokonana przez sądy uwzględniała również dorobek orzeczniczy ETPC i Sądu Najwyższego w analizowanym aspekcie. Prowadzi to do wniosku, że zarzut naruszenia art. 24 k.c. przez jego błędną wykładnię nie jest zasadny. Rację ma skarżący, nadając art. 24 k.c. (w związku z art. 10 EKPC) treść, w której jest miejsce dla bardzo wielu – nawet obraźliwych sformułowań w ramach debaty publicznej. Jednakże z treści uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego nie wynika, by sąd ten nadawał analizowanemu przepisowi inną, nieprawidłową treść, w której ramy krytyki są węższe niż wynika to z aktualnych standardów konwencyjnych. To, czego oczekiwał skarżący, to takie zdekonstruowanie art. 24 k.c., by w sposób wyraźny przesądzał określoną ocenę konkretnego stanu faktycznego. Tymczasem taki zabieg jest niemożliwy. Prawidłowa wykładnia art. 24 k.c. pozostawia – jak to zostało wyżej wyjaśnione – dużą sferę władzy dyskrecjonalnej dla sądu, który nieskończenie zróżnicowane stany faktyczne może uznawać za mieszczące się lub nie w płynnych granicach hipotezy tego przepisu. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku znajduje się jasny wywód dotyczący tego, dlaczego zachowanie pozwanego w sposób bezprawny naruszyło cześć