๘ ในกรณีที่ความผิดได้กระทาถึงขั้นลงมือกระทาความผิด แต่เนื่องจากการเข้าขัดขวางของผู้สมคบทาให้ การกระทานั้นกระทาไปไม่ตลอด หรือกระทาไปตลอดแล้วแต่การกระทานั้น ไม่บรรลุผล ผู้สมคบที่กระทาการขัดขวางนั้นต้องรับโทษตามที่กาหนดไว้ในวรรคหนึ่ง ถ้าผู้กระทาความผิดตามวรรคหนึ่งกลับใจให้ความจริงแห่งการสมคบต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ก่อนที่จะมี การ��ระทาความผิดตามที่ได้มีการสมคบกัน ศาลจะไม่ลงโทษหรือลงโทษผู้นั้น น้อยกว่าที่กฎหมายกาหนดไว้สาหรับความผิดนั้นเพียงใดก็ได้ มาตรา ๒๒ ผู้ให้บริการตามกฎหมายว่าด้วยการกระทาความผิดเกีย่ วกับคอมพิวเตอร์ผู้ใดรู้ว่ามีสิ่งยั่วยุ พฤติกรรมอันตรายในระบบคอมพิวเตอร์ทอี่ ยู่ในความควบคุมของตน และมิได้จดั การถอนหรือกาจัดสิ่งยั่วยุพฤติกรรม อันตรายออกจากระบบคอมพิวเตอร์นั้นในทันที ต้องระวางโทษจาคุกไม่เกินห้าปี หรือปรับไม่เกินห้าแสนบาท หรือทั้งจาทั้ง ปรับ มาตรา ๒๓ นิติบคุ คลใดกระทาความผิดตามมาตรา ๑๘ หรือมาตรา ๑๙ ต้องระวางโทษปรับตั้งแต่สองแสนบาทถึงหนึ่งล้านบาท ถ้าการกระทาความผิดของนิติบุคคลตามวรรคหนึ่งนั้นเกิดจากความรู้เห็นยินยอม การสั่งการหรือไม่สั่งการ การกระทาหรือไม่กระทาการอันเป็นหน้าที่ที่ต้องกระทาของกรรมการผู้จดั การ หรือบุคคลใดซึ่ง รับผิดชอบในการดาเนินงานของนิติบุคคลนั้น บุคคลดังกล่าวต้องรับโทษ ตามที่บัญญัตไิ ว้สาหรับความผิดนัน้ ๆ ด้วย มาตรา ๒๔ ผู้ใดกระทาความผิดตามมาตรา ๑๘ หรือมาตรา ๑๙ แม้จะกระทา นอกราชอาณาจักร ผู้นั้นต้องรับโทษในราชอาณาจักร ถ้าปรากฏว่า (๑) ผู้กระทาความผิดหรือผู้ร่วมกระทาความผิดคนใดคนหนึ่งเป็นคนไทย หรือมีถิ่นที่อยู่ในประเทศไทย (๒) ผู้กระทาความผิดเป็นคนต่างด้าว และได้กระทาโดยประสงค์ให้ความผิดเกิดขึ้น ในราชอาณาจักร หรือเป็นความผิดที่รัฐบาลไทยหรือคนไทยเป็นผู้เสียหาย หรือ (๓) ผู้กระทาความผิดเป็นคนต่างด้าว และการกระทานั้นเป็นความผิดตามกฎหมายของรัฐที่การกระทา เกิดขึ้นในเขตอานาจของรัฐนั้น หากผู้กระทาความผิดนั้นมาปรากฏตัว อยู่ในราชอาณาจักรและมิได้มีการส่งตัวผู้นั้นออกไปตามกฎหมายว่าด้วยการส่งผู้ร้���ยข้ามแดน ให้นามาตรา ๑๐ แห่งประมวลกฎหมายอาญา มาใช้บังคับโดยอนุโลม มาตรา ๒๕ ถ้าการกระทาความผิดตามมาตรา ๑๘ หรือมาตรา ๑๙ ได้กระทา ในโรงแรม โรงภาพยนตร์ หรือสถานบริการตามกฎหมายว่าด้วยการนั้น และปรากฏหลักฐานว่า ผู้ได้รับอนุญาตให้ประกอบกิจการดังกล่าวรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทาความผิดนั้น ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตามกฎหมายนั้น ๆ มีอานาจพิจารณาเพิกถอนหรือพักใช้ใบอนุญาต หรือมีคาสั่งอื่นใด ตามกฎหมายดังกล่าวได้ แล้วแต่กรณี ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัตินี้ แจ้งพนักงานเจ้าหน้าทีผ่ มู้ ีอานาจหน้าที่ตามกฎหมายนั้น ๆ เป็นผู้ดาเนินการเพิกถอนหรือพักใช้ใบอนุญาต หรือมีคาสั่งอื่นใดตามกฎหมายดังกล่าว